Daniel op safari: wildlifefotografie in Oost-Afrika: een persoonlijk verslag

Drie weken Kenia, Tanzania en Zanzibar met de Sony A7 III. Over de lenskeuze, het lezen van diergedrag en een jachtluipaard dat me een nogal treffend antwoord gaf op de vraag naar de juiste brandpuntsafstand.

De voorbereiding: wat er echt meegaat

 De discussie vóór zo'n reis gaat niet over hotels, maar over brandpuntsafstanden, en de voor de hand liggende verleiding — „mijn 17–70 volstaat wel" — misleidt bijna altijd, want de dieren op safari zijn zelden zo dichtbij als je denkt, en bij 70 mm wordt de leeuw in de schaduw of het jachtluipaard aan de horizon niet meer dan een stipje in beeld, dat zelfs uitsnijden niet redt. Daarom koos ik voor de **Sony FE 200–600 mm f/5.6–6.3 G OSS**, en wel gehuurd in plaats van gekocht:

 Een 200–600 mm gebruik ik thuis zelden, maar op een safari van drie weken vrijwel onophoudelijk, en daarom levert huren precies het juiste gereedschap voor die ene reis tegen een fractie van de aankoopprijs. Idealiter met een huurperiode die nauw aansluit op de werkelijke reisdata en een kortlopende apparatuurverzekering, want zand, trillingen en vocht zijn echte risico's.

De echte kunst: het moment afpassen

 De uitrusting is slechts het toegangsbewijs; de foto ontstaat ergens anders, en het grootste verschil tussen een bruikbare en een sterke safarifoto is niet de lens, maar het juiste moment pakken: wie wacht tot er iets gebeurt en pas dan naar de camera grijpt, is te laat, terwijl degene die het gedrag van de dieren voorvoelt de camera al aan het oog heeft voordat de actie begint.

Een jachtluipaard op de motorkap

 Eerst zat hij in het gras, toen stond hij op, en het volgende moment zat hij op nog geen drie meter afstand op het reservewiel van onze 4x4 — puur kippenvel en tegelijk het leerzaamste moment van de hele reis, want aan mijn A7 III hing de 200–600 mm, geweldig voor een jachtluipaard op tachtig meter, maar volkomen nutteloos voor eentje die op je motorkap zit. Eigenlijk had ik van lens moeten wisselen, maar dat lukt op zo'n moment simpelweg niet zonder de scène en de rust van het dier te verstoren, dus werkte ik met wat er op de camera zat en maakte ik details — de ogen, de vacht, de blik — die ik zonder die nabijheid nooit had gekregen. Dat is safarifotografie in één zin: je kunt je zo goed voorbereiden als je wilt, uiteindelijk telt of je op het juiste moment klaarstaat om te werken met wat er voor je is.

150.000 gnoes: wanneer bereik tegen zijn grenzen loopt

 Het tegenovergestelde van het jachtluipaard op de motorkap beleefden we bij de Great Migration, waar onze gids zo'n **150.000 gnoes** schatte — een aantal dat je pas bevat wanneer de dieren tot aan de horizon staan en de grond trilt — en hier helpt de 600 mm maar tot op zekere hoogte, want de enorme massa, de weidsheid en de stofband boven de kudde leven van context, niet van nabijheid. Daarom zoomde ik ver uit en wisselde ik van verteltrant, van het vrijgestelde enkelportret naar het wemelende totaalbeeld met diepte, en daarin schuilt precies de les: plan je lens voor de dierportretten, maar houd altijd een tweede, bredere brandpuntsafstand achter de hand — al is het maar je smartphone — zodat de grote taferelen je niet door de vingers glippen. 

Workflow onderweg

Op een reis van drie weken stapelen zich razendsnel duizenden RAW's op, en daarom sorteerde ik elke avond grof voor, markeerde de overduidelijke blijvers en liet de rest voor later op het grote scherm, want wie elke dag een beetje schift, staat aan het eind niet voor een onoverkomelijke berg. Daarvoor gebruikte ik de PhotoPicker-app. Daarnaast trackte ik de routes via GPS (Geo Tracker op de iPhone) om elke foto te geotaggen en zo orde te scheppen bij het sorteren op locatie.

Het resultaat en delen

 Bekijk in deze blogpost een paar van de foto's. Was de moeite het waard? Laat het ons weten! En hoe deel ik al die foto's nu met vrienden en familie? Natuurlijk gebruik ik daar ook PictoMento voor! Niet alleen voor bruiloften, ook voor safarifoto's maak ik met PictoMento prachtige galerijen en laat ik vrienden meebeleven. Herinneringen die blijven!